Zoals bij Agatha Christie een rijke erfgename vermoord werd in een marmeren badkamer met massief gouden kranen, zonder dat u ook maar dacht aan eventuele vlekken op het tapijt, zo is Philippe Berthet de tekenaar van het clair-obscur. Op het eerste zicht een elegante en heldere tekenstijl; een onmerkbaar, minder onschuldig trekje. Deze attente huisvader maakt strips waar het bloed van af druipt. Maar dat neemt niemand hem kwalijk. En zeker niet de fabrikanten van rode verf. Volgens hen moet deze vrolijke, beminnelijke en bezadigde man wel heel erg veel houden van bijeenkomsten van rood aangelopen kardinalen te midden van een veld rijpe tomaten.
Philippe Berthet alleen aan het roer, twee vliegen in één klap. Een rijp scenarist die de kunst van het schrijven beheerst en een tekenaar met evenveel talent. Geen zelfvoldaanheid, geen dode momenten — zowat het enige wat niet dood gaat in dit verhaal! Een tweeledige rol ten dienste van een sterke persoonlijkheid. Via talloze schetsen en haarfijn uitgewerkte studies van personages wisten we dat hij geen improvisatie op grafisch vlak tolereerde. Voor zijn scenario geldt hetzelfde: rustig opgebouwde intrige, de structuur doorbroken om eventuele tekortkomingen op te sporen, weer opgebouwd, stukje per stukje, met het oog op het definitieve verhaal. Het doet bijna denken aan het werk van iemand die glas-in-loodramen maakt, kleurennuances beheerst, op zoek is naar het licht.Zoals bij Agatha Christie een rijke erfgename vermoord werd in een marmeren badkamer met massief gouden kranen, zonder dat u ook maar dacht aan eventuele vlekken op het tapijt, zo is Philippe Berthet de tekenaar van het clair-obscur. Op het eerste zicht een elegante en heldere tekenstijl; een onmerkbaar, minder onschuldig trekje. Deze attente huisvader maakt strips waar het bloed van af druipt. Maar dat neemt niemand hem kwalijk. En zeker niet de fabrikanten van rode verf. Volgens hen moet deze vrolijke, beminnelijke en bezadigde man wel heel erg veel houden van bijeenkomsten van rood aangelopen kardinalen te midden van een veld rijpe tomaten.
Philippe Berthet alleen aan het roer, twee vliegen in één klap. Een rijp scenarist die de kunst van het schrijven beheerst en een tekenaar met evenveel talent. Geen zelfvoldaanheid, geen dode momenten — zowat het enige wat niet dood gaat in dit verhaal! Een tweeledige rol ten dienste van een sterke persoonlijkheid. Via talloze schetsen en haarfijn uitgewerkte studies van personages wisten we dat hij geen improvisatie op grafisch vlak tolereerde. Voor zijn scenario geldt hetzelfde: rustig opgebouwde intrige, de structuur doorbroken om eventuele tekortkomingen op te sporen, weer opgebouwd, stukje per stukje, met het oog op het definitieve verhaal. Het doet bijna denken aan het werk van iemand die glas-in-loodramen maakt, kleurennuances beheerst, op zoek is naar het licht.
